İstanbul, donuklaşmaya yüz tutan renklerini yeniden keşfediyor. Anadoludan gelip kendi gettolarını oluşturanlar, İstanbul’a karışmaya başlıyorlar sanki. İstanbul’da turizm açısından oldukça bereketli bir yıl yaşıyor. Paskalya’da başlayan yoğunluk devam ediyor. Otellerde ilk kez bu kadar yüksek doluluk yaşanıyor. Bazı dönemlerde yer yok gibi. Yeni otel yatırımlarından daha sık söz ediliyor. Şampiyonlar ligi finali, Mimarlar Kongresi ve Fİ otomobil yarışlarıyla şehir oldukça hareketlendi, harektleniyor.İstanbul Valiliği, Büyükşehir Belediyesi ve Kültür Bakanlığının desteği, meslek ve sivil toplum kuruluşlarının oluşturduklan komitelerle, 2015′a kadar şehrin kültür ve turizm yüzünün iyileştirilmesi için gerekli projeler konuyor başvuru dosyasına. Ve hepsi, İstanbul’u sadece ziyaret edecek turistler için değil, sürekli yaşayanları için daha rahat, daha kolay ve daha donanımlı bir kent haline getirme hedefiyle ilişkili.

Bu kent elbirliğiyle ve geçmişinden kopmadan dönüşmeye başlıyor. Sevindirici olan bu. Bir başka İstanbul Biz GEZİ‘de turistik İstanbul’u değil, gerçek İstanbul’u anlatıyoruz. Gerçeği görmezden gelmeden gerçeğin öteki yüzüne bakıyoruz. Hani su yabancı turistlerin ellerinde kitaplarla, haritalarla dolaştığını gördüğümüz ama bu adamlar nereleri gezerler, nereleri görürler diye pek de merak etmediğimiz yerlerden sözediyoruz. İstanbul’da yaşayan hemşehrilerimiz için de ” bir başka İstanbul’u” tanımanın güzel olacağını düşünüyoruz. Merhaba İstanbul! Kentler de insanlar gibidir, tanıdıkça sevilir, diyebiliriz. Bir kenti tanıdıkça; kıyısını köşesini öğrendikçe, açık ya da gizli güzelliklerini gördükçe sevgi çoğalır. Kentler de, hele İstanbul gibi gizemli bir kent öyle kolayca açmaz sırlarını. Biraz emek ister. Sevgi emekle çoğalır. Dünyada kaç kent var bu kadar güzel ve bu kadar zorlu! Kıtaları, kültürleri, dinleri ve denizleri birleştiren kaç kent var? Savaşlar, istilalar, yıkımlar yaşamış; insanoğlunun hoyratlığına ayak diremiş, koynunda güzellikleri bir ana sabrı ile saklamış tâ bizlere kadar. Bizden sonrakilere de ulaştırabilmek için çırpınıyor.
Ama bizler ne kadar hoyratça kullanıyoruz bu güzelim kenti. Hep aynı yollardan geçerek gidip geliyoruz işten eve, evden işe. Arada bir gezip dolaşmaya çıktığımızda da hep bildiğimiz yerlere gidiyoruz gene. İnsanların onbinlerce kilometre uzaklardan gelip gezdikleri tarihi, kültürel zenginliğimizin başeserleri önünden kafamızı çevirmeden geçip gidiyoruz. Cami mi, kilise mi olmalı, yoksa müze olarak mı kalmalı tartışmasını bir türlü bitiremediğimiz Ayasofya’yı içine girip kaç kişi geziyor dersiniz, yabancı turistleri ve toplu okul gezilerini saymazsanız. Sultanahmet’te kendi halinde, dikkati çekmeden duran ve şöyle bir baktığınızda hiç bir şey ifade etmeyen Million Taşı’nm bir zamanlar dünyanın “sıfır noktası”, başlangıcı olduğunu seniz anlamı degışıverır. O sıradan taş anlam aya başlar. Birşeyler daha öğrenirsek hakkında aramızda sevgi doğmaya başlar. İşte şimdi biz de GEZİ okurlarını İstanbul’la sevgi bağı kurmaya, varolanı tazelemeye çağırıyoruz.
İstanbul’u gezmek, tanımak için çok çeşitli yol ve yöntem vardır kuşkusuz. Biz yürüyerek gezeceğiz ki, hiçbir ayrıntıyı kaçırmayalım. Dahası burada sayfa sınırlaması nedeniyle yazılmayan ayrıntıları da siz görebilesiniz diye. Biz kendimizce bir rota izleyeceğiz.
Ve belirli bir sürede yürünerek gezilebilecek yerleri ana başlıklar olarak tanımlayacak ve tanıtacağız.
Tarihi yarımadayla başlayacağız önce. Tarihi yarımadayı 6′ya ayıracağız.
6 Başlık şöyle:
- Topkapı Sarayı, Arkeoloji
- Müzesi ve Çevresi
- Sultanahmet ve Çevresi
- Çarşılar Bölgesi
- Surlar Boyunca
- Edirnekapı’dan Unkapanı’na Haliç
Ardından “öte yaka”ya, Pera’ya geçeceğiz.
Beyoğlu ve çevresinin ardından şu bölgeleri dolaşacağız:
- Nişantaşı-Şişli-Kurtuluş-Beşiktaş
- Boğaz’ın Rumeli Yakası
- Boğaz’ın Anadolu Yakası
- Üsküdar-Kadıköy İstanbul’un batı yakası: Bakır-köy-Yeşilköy-Yeşilyurt-Florya-K. Çekmece-B. Çekmece-Siîivri vs.

Olympos adını, üzerinde bulunduğu 2.375 m’lik Tahtalı Dağından alır. Çıralı adı ile ilgili halk arasında anlatılanlara göre burada bulunan eski bir kenti almak isteyip gücü buna yetmeyen bir ordu, gece keçilerin boynuzlanna yanar halde çıralar bağlayıp kente doğru salmış ve keçileri kalabalık bir ordu zanneden kent halkı bu kadar kalabalık bir orduyla baş edemeyeçeklerini düşünüp kenti teslim etmiş. 0 günden sonra da buraya Çıralı denir olmuş. Kentin bulunduğu yere halk arasında burada bulunan dere ağzındaki delik kaya nedeniyle Deliktaş da denmekte.

MÖ 2. yy’dan itibaren Lykia Birliği üyesi olarak gözüken bu
küçük kentte, kenti ikiye ayıran Akçay’ın kenarına ve yamaçlara sıralanmış tiyatro, tapınak, hamam, bazilika ile ören yerine denizden gelindiğinde görülebilecek olan üzerinde gemi betimlemesi bulunan lahit önemli kalıntılar arasındadır. Kaptan Eudomos’a ait bu lahit üzerindeki yazıtta, kaptanın Boğaziçi’ni (Bosphorus) geçeri en Kadıköylüler (Khalkedon) tarafından yurttaş kabul edildiği yazmakta.
Akçay üzerinde sadece ayakları kalmış bir köprü kalıntısı bulunmakta. Köprünün karşı yakasındaki kiliseden kuzeybatıya yöre “eğinde tiyatroya ulaşılır. Girişinde Marcus Aurelius’a (MSI 61-”80) ait olduğu düşünülen bir heykelin kaidesinin yer aldığı tapınaksa köprü ayağının bulunduğu tarafta kuzeyde. MÖ yy’da bölgede hakim olan korsanbaşı Zeniketes’in de Olympos‘ta yaşadığı bilinmekte. Roma valisi Servilius Vatia tarafından MÖ 78 yılı civarında yenilen bu korsanın oturduğu evi ateşe vererek bütün ailesiyle birlikte kendini yaktığı da bilinmekte.

Yanartaş (Khimaira)
Olympos’a gidenlerin buradan yaklaşık yarım saatlik yürünv BM mesafesinde olan Yanartaş’a uğramaları önerilir. Ovadan 2 m kadar yüksekte olan bu yer çam ormanları arasındaki bir açıklıkta Khimaira Helen dilinden keçi anlamına gelir. Ancak  bu adla ilgili söylenceye göre burada yaşayan ve Kanatlı At Pegasus‘un binicisi Bellerophontes tarafından ö:dürü en canavarın, ön tarafı aslan, or:as Keçi ve kuyruğu yılandı.

Burada, olasılıkla dağın içinde bulunan bir doğal gaz kaynağından sızan gazın alev alması ile oluşmuş b’ doğa olayını gözlemek olasıdır. İlkçağ insanları tarafından tanrısal bîr olay olarak görülen bu durum, Yanartaş i’ ilgili çeşitli söylencelerin ortaya çıkmasına da neden olmuştur.

Pamukkale’nin (Hierapolis) gölgesinde kalan bu Ege kenti son yıllarda gösterdiği gelişme ile dikkat çekmekte. Özellikle turizm alanında yaptığı atak ise kayda değer. Eski bir deyişle “tozu, kızı ve horozu” ile meşhur olan bu kente İzmir, Aydın, Antalya, Marmaris ve Bodrum’dan şehirlerarası otobüs ile ulaşmak da olası.
Kentin şu an kurulu olduğu yerde antik bir şehir kalıntısına rastlanmasa da yakınlarında kurulu Laodikeia’nm bu kentin atası sayılabileceği düşünülmekte.
Kentin adının kökeni konusunda ise Ibn Batuta, ünlü Rihla seyahatnamesinde buradaki Rum halkın domuz yetiştirmesinden dolayı, Eski Türkçe’de domuza ‘tonguz’ denmesinden yola çıkılarak buraya Tonguzlu dendiğini belirtmekte. Bu ifade ise adın daha sonra Denizli’ye dönüşebileceği olasılığını güçlendirmekte.
Kentin görülebilecek yerleri arasında Incilipınar mesire yeri ile Çamlık ve kentin eski dokusunun korunabildiği çarşı başta gelmekte. Kent yakınlarında yer alan Cankurtaran ise doğal güzelliğiyle dikkat çekmekte. Burada yer alan restoranlarda son yıllarda Denizli’de moda olan kültür mantarının salatadan tatlıya kadar çok değişik çeşitlerini yemek olası.

Kale Ve Tavas (TABAİ)
Tavas’a adını veren bu ilkçağ kenti, Denizli’nin Kale ilçesi bitişiğindeki eski kasaba yakınlarındadır. Bu küçük ilçeden Denizli’ye doğru 26 km sonra karşınıza çıkacak olan ilçe ise Tavas’tır. Çamlarla süslü dağların bittiği yerde başlayan bîr ovanın iki ucunda kurulu olan bu ilçeler aslında adlarını bu ovadan yani Tavas ovasından almakta. Tavas adı ise bu ovanın batı ucunda yani Kale ilçesi yakınlarında kurulu Taba i kentinden gelmekte. Tabai kentinin bulunduğu yerde bugün görülebilecek çok az mimari kalıntı vardır. Kent, MÖ 189 yılında Romalı komutan Manlius Vulso’nun yaptığı Psiclia seferi sırasında adının bir kez geçmesi dışında tarihi olarak pek bir öneme sahip değildir.
Bugün Tavas olarak anılan ilçe ise eskiden Kale ilçesine bağlı bir köyken Tavas adıyla ilçe yapılmıştır, ilçe olmadan önce Ya ren güme adıyla bir köydü ve bu ad ise yine Umara göre Hieron Kome adından gelmekte. Kome sözcüğü Helen dilinde köy anlamına gelirken Hieron, kutsal alanları belirtmekte kullanılmakta. Kısacası Kutsal Köy ya da Tapınak Köyü olarak Türkçeleştirmek pek yanlış sayılmaz. Olasılıkla Hieron Kome’den Yeron Güme ve buradan Yarengüme yapılmış olabilir. Tavas ilçesindeki parkın içinde yer alan Roma dönemine ait bir heykel ve birkaç stei dışında ortada fazla bir kalıntı yok.
Akhan
Denizli’den Antalya’ya doğru giderken yaklaşık 5 km sonra yolun solunda görebileceğiniz bu han Selçuklu mimarisinin özgün örneklerinden bîridir. Diğer Selçuklu hanları ile karşılaştırıldığında oldukça küçük görünen m   Akhan’daki kitabeye göre, Vali Seyfeddin Karasungur bin Abdullah tarafından 1253-1254 yılları arasında önce hol kısmı daha sonra da avlu kısmı tamamlanarak hizmete açılmıştır. Üzerinde bulunan ve El Sultani tuğrası ile başlayan kitabeye göre Anadolu Selçuklu Sultanı II. Izzeddin Keykavuş döneminde yapılmıştır. Hol kısmının çok sade mimarisine karşılık avluda görülen iki katlı odalar, solda hole bitişen köşe üçgenleri üzerindeki kubbeli mescidiyle son derece zengin bir görünüşü vardır.
Kolossaı (HONAZ)
Yöreye adını veren Büyük Menderes’in (Maiandros) kollarından biri olan Lykos (Çürüksu) Çayının yakınlarında kurulu üç kentin en küçüğü olan Kolossai (diğerieri Laodikeia ve Hierapolis), Denizli-Antalya yolu üzerinden sapılan Honaz ilçesinin yakınlarında bulunmaktadır. Honaz’ın 5 km kuzeyinde ve Çürüksu Çayının güney kıyısında kurulu bu kentten geriye pek fazla bir şey kalmamıştır. Yerleşim alanına Honaz üzerinden ulaşılabilir.
Adı her ne kadar dev heykel anlamına gelen ‘kolossos’ sözcüğü ile benzeşse de olasılıkla Eski Anadolu dillerinden gelmekte. Herodotos’un belirttiğine göre, dar bir geçidin ağzında kurulu bu kentin yakınlarından akan Lykos Çayı bu yörede yer altına inmekte ve ileride Maiandros ile birleşmek için yeryüzüne tekrar çıkmakta. Tiyatronun oturma sıralarının alt kesimleri île nekropol (mezarlık) alanındaki birkaç lahit dışında ortada görülebilecek fazla kalıntı yok. Ancak, akropolden aşağıdaki Lykos vadisinin görüntüsü ilgi çekici.

EGE ZEYBEKLERİ
Ege Bölgesi denilince özellikle yaygın bir halk oyunu olan Zeybek oyununu anmadan olmaz. Harmandan., izmir, Aydın, Tavas, Muğla, Kocaarap, Kerimoğlu gibi adlarla anılan birçok zeybek çeşidi vardır. Zeybek oyununun tarihinde ise karışık ilişkiler ve kültürel bir kargaşa görülür. Yunanistan’da oynanan Zeybekiko adında bir oyunun olması kökeninin oldukça eskiye gittiğini gösteren bir kanıt olabilir. Ancak, kültürel açıdan son derece zengin Anadolu‘ya bu zenginliğe bir yenilik olarak katılan Türkler ile beraber belki bu oyunun da şekli değişmiş olabilir. Başlangıçta olasılıkla Dionysos şenliklerinden doğduğu düşünülebilecek olan bu oyunun adının kökeni de tartışmalıdır. Yunanlılar, Zeus’un adıyla ekmek anlamındaki ‘bekos’ sözcüğünün karışımından geldiğine İnanmakta. Türkler ise oyunun adının Arapça civa anlamına gelen ‘zibak’ sözcüğünden türediğini ve civa gibi hareketli, sıçrayarak yapılan figürlerin bu ada kaynaklık ettiğini söylemekte. Adının kökeni ne olursa olsun bu toprakların kültürel zenginliğinin bir göstergesi olan zeybek oyunları halen özellikle köy düğünlerinde doğru figürlerle oynanılmaya devam etmekte.

Apollon Tapmağı:
Son yıllarda,  Türkiye’yi tanıtan hemen her turizm afişinde ya da tanıtım filminde Didim Apollon Tapınağı’ndaki Medusa başı ile birlikte mutlaka yer alan bu Apollon Tapmağı, deniz kıyisındaki olağanüstü görüntüsüyle burayı karadan yada denizden ziyaret eden herkesi özellikle günbatımlarında büyülemekte. Korinth düzenindeki bu tapınak MS 2. yy’d a yapılmıştır. Tapına, yanında yer alan Athena Tapınağı ve bu iki tapınağın doğusundaki bazilika ile sütunlu yolun sonundaki Men Tapınağı, kentin bu kesiminde görülecek diğer yapılardır.
Side, bugün önemli bir turizm merkezi. Alışveriş yapılacak dükkanlar, sahilde ve kent için-kafeterya, bar ve restoranlarla küçük par buraya gelenleri memnun edecek niteliktedir.

LRYBE PAMPHYLİA SELEVKEİA,SI:
Manavgat‘tan 6 km sonra sola, kuzeye ayrılan yoldan girildiğinde önce Şıhlar Köyüne, köyden bir saatlik, yaklaşık 5 km’lik bir yürüyüşle Lyrbe’ye ulaşmak olası.
frâ’ Oldukça sağiam durumdaki kalıntılar kaçak kazılarla tahrip ;    edildiğinden 1979 yılında burada müze tarafından bir kurtarma kazısı yapılmıştır. Kente gelenleri ilk karşılayan, dar bir geçitten sonra ulaşılan ağaçlar arasındaki su kaynağıdır. Kent merkezi tepenin batı kenarındadır. Kentten geriye kalanlar içinde en sağlam durumda olanı agoradır. Agoranın doğu kenarında bulunan iki katlı pazar binasının alt katı dükkanları ile sağlam durumdadır. Üst katın ise |      cephe duvarı izlenebilmekte. Pazar yapısının güneyinde yer alan yapının kamusal bir yapı, olasılıkla senato binası ya da odeon olduğu arkeologlarca belirtilmekte.Bu yapının dört girişinden biri olan güneydeki ikici kapının
üzerindeki yazıtta, yapının Nektarios adında biri tarafından yaptırıldığı belirtilmekte. Kentte görülebilecek diğer yapılar, nekropoliste yer aldığı için Mezarlık Kilisesi denilen kilise ve Roma döneminde yapıldığı sanılan Dor düzeninde bir tapınaktır.

Kentin adı Helen dilinde “Kutsal kent” anlamına gelir. Byzantionlu Stephanus, kentin adını, sahip olduğu birçok tapmaktan aldığını yazar. Çeşitli kaynaklara göre kent Pergamon kralı II. Eumenes tarafından kurdurulmuş ve adını Bergama’nın söylencesel kurucusu Telephos’un eşi Hiera’dan almıştır. Pamukkale ve Hierapolis, UNESCO tarafından “İnsanlığın Ortak Mirası” listesine alınmıştır.
Pamukkale‘yi Pamukkale yapan, Çökelez dağından çıkan suyun bileşimindeki kirecin çökmesi sonucu oluşmuşlardır. Tam bir doğa harikası olan travertenler son yıllarda korumaya alınmıştır. Su, içinden aktığı arklarda da aynı çökeltiyi bırakır. Bu yüzden Hierapolis ve travertenler, taşıtlar girişteki otoparka bırakılarak gezilebilir. Pamukkale suyu, ilkçağdan beri şifalı kabul edilmektedir. Çıktığı yerdeki sıcaklığı 35 C derece dolayında olan suyun tadı acıdır. Kalsiyum bikarbonat, kalsiyum sülfat, sodyum, magnezyum, karbondioksit gibi mineraller İçeren bu suların kalp, damar hastalıkları, romatizma, hipertansiyon, idrar yolu iltihapları, deri, böbrek ve göz hastalıklarına iyi geldiğine inanılmaktadır.

Nekropolis: Sarayköy-Akköy-Karahayıt yönünden gelindiğinde gezgini öncelikle Hierapolis kentinin nekropolisi (mezarlığı) karşılar. Kutsal kente, genellikle şifa bulmak için gelen yabancılardan ölenler, kendi geleneklerine göre gömülmüşler. Böylece tam anlamıyla mezarlardan oluşan bir Babil Kulesi çıkmış ortaya. Mezar odaları, lahitler, anıt mezarlar, tümülüsler yanyana. İlkçağda bu nekropoliste mezar yeri bulmak sorun olmuş. Çoğu zaman, eski mezarlara tecavüzler başlamış. Bunun üzerine mezar sahipleri, mezarlarını çeşitli önlemlerle korumak istemişler. Vakıf kurma, kente yardım etme gibi önlemlerin yanı sıra, ilençten (beddua) yardım umanlar da olmuş.

St Philip Martyrionu: Hierapolis kalıntılarının kuzeyinde yukarıda yer alan bir şehitliktir. Hristiyan azizi olan Philip Hierapolis’te ölmüş ve burada gömülmüştür.

Tiyatro: Özellikle sahne kabartmaları ile tanınan bu tiyatro italyan arkeologlar tarafından tamamen kazılarak ortaya çıkarıldı ve restorasyonu devam ediyor. Sahne kabartmalarında yer alan Apollon ve Artemis’le ilgili sahnelerin bir kısmı müze/hamam binasında sergilenmekte. Tiyatronun bulunduğu yerden kent olanca ihtişamı ile görülüyor.

Cin Deliği ve Apollon Tapınağı: Tiyatroya çıkarken sağda kalan özel İdare Oteli’nin arkasında kalan bu yer içinden çıkan kükürtlü gaz nedeniyle halk arasında ‘Cin Deliği’ olarak adlandırılır. Mağara ağzı mimari düzenlemeden geçirilerek öbür dünyaya açılan yol olarak kabul edilmiştir. Tapınak, Cin Deliği nin kuzeyinde, tiyatronun önündeki düzlemdedir. MÖ 4 yy’a tarihlenen çeşme ile bir kompleks olarak değerlendirilmektedir. MÖ 3 yy’dan kalan avlunun sütun sıraları yerli yerinde durmaktadır.
Müze/Hamam: MÖ 2 yy’a tarihlenen ve kentin sıcak suyundan yararlanmak amacıyla yapılmış olabileceği düşünülen hamam bugün müze olarak kullanılmakta. Spor yapılabilen avlusuyla da dikkat çeken bu yapıda sergilenen heykel ve kabartmalar kentte yapılan kazılarda bulunmuş.

Domitian Takı: Kenti kuzey ve güney i bu tak MS 82-83″ ‘ yıllarında yapılmıştır. Kenti ikiye ayıran sütunlu yolun başlangıcını belirler. Takın güneyinde bulunan f tuvaletler ve anıtsal çeşme görülmesi gereken diğer yapılardır.

Günümüzün önemli turizm merkezlerinden birisi haline gelen Datça’ya karayoluyla gitmek isteyenler Marmaris üzerinden yaklaşık 80 km’lik dağ yolunu geçmeyi göze almak zorundalar. Geçmişte son derece dar ve virajlı olduğu için sürücülerin korkulu rüyası haline gelen bu yol son yıllarda genişletme ve yenileme çalışmaları sayesinde daha az tehlikeli bîr hale geldi. Ancak bu yapım çalışmaları henüz belli noktalarda tamamlanmamış durumda. Eğer bu yol gözünüzü korkutuyorsa, Datça’ya Bodrum üzerinden deniz yoluyla da varabilirsiniz. Hergün karşılıklı ikişer sefer yapan feribotlar hem sizi hem de arabanızı Bodrum’dan Datça’ya rahatlıkla götürebıiiyorlar.

Adını eski Knidos kentinin kurulduğu yer olarak kabul edilen bugünkü Datça ilçesi yakınlarındaki ören yerinden alan bu yerleşim, Helenistik dönemde kentin bugün Tekir Burnu olarak adlandırılan yere taşınmasıyla eski önemini yitirdi. Ama gene de Bizans döneminde de varlığını sürdürdü. Plinius’un aktardığına göre adı Stadia idi ve bugün kullanılan Datça Stadia’nın evrilmesiyle yaratılmış bir isim. Datça’nın ilk ilçe merkezi deniz kıyısından uzaktaki Reşadiye idî. Reşadiye adı ise Sultan V. Mehmed Reşad’ın adından gelmektedir.
İlçe merkezi durumundaki İskele Mahallesi, Eski Datça ve Reşadiye  olarak birbirine yakın üç mahalleden oluşan Datça günümüzde turizm açısından gelişmekte olan bir ilçedir. Yakınındaki diğer ilçe merkezi Marmaris gibi betonlaşmamış ancak bunun başlangıcında olan ilçenin özellikle iskele Mahallesi, restoranları, barları, kafeleri ve alışveriş yapılabilecek halıcı, derici ve kuyumcu dükkanlarıyla Marmaris ve Bodrum’un yirmi yıl önceki durumunu anımsatıyor.
Reşadiye’de bulunan tavan süslemeleri ile ünlü ev, Eski Datça Köyü, Kargı Koyu ve Hızırşah Köyü Datça çevresin  görülebilecek yerler arasında. Datça limanında kısa bir tur attıktan sonra plaja gidip, burada deniz kıyışla bulunan küçük bir su kaynağının çevrilmesi île olasılıkla Roma döneminde yapılmış göletin çevresinde kurulu barlarda serinleyebilir ve akşam aydınlatıldığında eşsiz bir akvaryum gibi görünen bu göletin içindeki yılan balıkları ve kaplumbağaları izleyerek bir şeyler içebilirsiniz. Datça’dan yaz aylarımda her gün Knidos’a kalkan teknelerle yarımadanın güney kıyılarnı gezebilirsiniz.

Körmen
Datça’ya 10 km uzaklıkta ve yarımadanın kuzeyi ne bakan bu ” liman bugün Kara köy olarak da anılmakta ve bu, ‘adan yaz aylarında Bodrum’a feribot seferleri yapılmakta. Yarırr sadayı dikine kesen bir karayolu ile Datça’ya bağlanan Körmen yolundan karayolu tabelaları izlenerek Datça’nın yakın köyleri olan Hızırşah, eski îlçe merkezi Reşadiye ve Eski Datça köyüne ulaşmak olasıdıt

Marmaris‘in ilkçağdaki atası sayılabilecek bu yerleşim, Marmaris   girişindeki içmeler yolu kavşağından 600-700 m önce, bat uzanan Datça yoluyla içmeler yolu arasında yükselen 67 m yüksekliğindeki Asarlık ya da Pilav Tepe adıyla anılan yerdedir.
Adının kökeni konusunda Bilge Umar Luvvice ya da bu kör gelen Kari a dilinde olduğunu söylemekte ve Pu-Ska “Pu Ad. anlamını önermekte. Marmaris adı ise Bizanslı tarihçi Doukas’cia Karla limanı olarak geçen Mamalos’tan geliyor olabilir.

Son derece gelişmiş bir turizm merkezi olan Marmaris bugün neredeyse il merkezi Muğla’dan daha büyük bir duruma gelmiştir. Kent içindeki sayısız restoran, bar ve alışveriş merkezleri yanında Marmaris çarşısının ortasında bulunan bir kayalığın üzerine kurulu kale ve bu kaledeki küçük müze görülmesi gereken yerler arasındadır. Kale, Kanuni Sultan Süleyman’ın Rodos seferi için yapılmıştır. Hatta halk arasında kentin adının buradan geldiği yolunda bir söylence de vardır. Bu söylenceye göre, Marmaris’e gelen Kanuni, yapılan kaleyi şanına yakışır bulmamış ve mimarının asılması için emir
vermiştir. İşte bu “Mimarı As!” emri kentin adı olmuş ve buradan evrilerek Marmaris adı ortaya çıkmıştır.
Bugün, uluslararası düzeydeki marinası, temiz plajları ve çevresindeki Günnük ormanları ile bir doğa harikası olan Marmaris koyu karşısındaki Nimara adası ve meşhur Yalancı Boğazı ile önemli bir turizm merkezidir. Hemen yakınındaki Aksaz Koyu ise TC Donanması’na ait bir deniz üssüdür ve yasak bölgedir.
Marmaris yakınlarında yer alan içmeler ve Armutalan ise plajlarıyla ve turistik tesisleriyle gelecek olan konuklarını beklemekte. İlçe merkezi Marmaris’e Ankara, İstanbul ve İzmir’den doğrudan kalkan şehirlerarası otobüslerle ulaşmak olası. Mavi Yolculuk yapacak olanların zorunlu uğrak yeri olan Marmaris, büyük alışveriş merkezleri ile Mavi Yolcuların her türlü gereksinimini karşılayabilecek kapasitede.

Muğla’ya izmir ve  Aydın üzerinden 225 kilometrelik asfalt yoldan ulaşılır. Merkez ilçe Ula’ya 15, Marmaris’e 60, Köyceğiz’e 60, Yatağan’a 26 km uzaklıktadır. Marmaris üzerinden Datça’ya, Köyceğiz üzerinden Ortaca, Dalaman ve Fethiye’ye, Yatağan üzerinden Milas ve Bodrum’a geçilir, Muğla‘ya deniz yoluyla gelecekler Marmaris ve Bodrum limanlarını, hava yoluyla gelecekler Dalaman ya da Bodrum-Milas havaalanlarını kullanabilirler.
Pars Tuğlacı (Osmanlı
şehirleri, İstanbul 1985), Muğla’nın eski adları olarak “Mebella”, “Mobolla”, “Mobollevs”, “Moğola”, “Movola”, “Alında” ve “Karya”yı sayıyor. Bunlardan Alinda, Çine’nin Karpuzlu beldesindeki antik kentin, Karya ise tüm yörenin adıdır. Ötekiler ise “Mobolla”nın değişik yazılış ya da söylenişleri olsa gerek. Yörede bulunmuş yazıtlarda kentin tarihsel adı “Mobolla” biçiminde geçiyor. Umar’a göre bu adın Luwi ya da onun ardılı Karia dilindeki öz biçimi “Mowula” olmalıdır. Anlamı kesin olarak çözülebilmiş değildir.
Günümüzde Marmaris ve Fethiye yönüne giden karayolu ” Muğla‘nın biraz güneyinden geçiyor. Kent içine girildiği takdirde, kaide andezitlerini Halikarnas Balıkçısı’nm Bodrum’dan çıkardığı, Nusret Suman’ın eseri olan Atatürk Heykeli, Saat Kulesi, Kurşunlu ve Şahidi Camüeriyle, “Troliyen Park” bölümünde tarih öncesi taşılların (fosil) sergilendiği Muğla Müzesi ve Türk konut mimarisinin önemli ve özgün örnekleri olan Muğla evleri görülebilir.

Kentin sırtını dayadığı ve halkın “Asar” dediği tepede Mobolla’ya ait, fazla önemli olmayan kalıntılar vardır. Tepeden Muğla kuşbakışı seyredilir. Muğla ovasının güneydoğu kesiminde Karabağlar yaylası yer alır. Kentten daha alçakta bulunduğu halde havası daha serin olan bu “çukur” yaylanın kavunu ile sebze ve meyveleri pek ünlüdür.
Muğla’dan güneye, Marmaris ya da Köyceğiz’e giden karayolu Ula ilçesinin 3 knvbatısından geçer. Ula yol ayrımının sağında, yani batısında, halkın “Okkataş” dediği tepede Kylandos antik kentin kalıntıları vardır. Yola devam edildiği takdirde, Gökova’yı kuşbakışı gören Sakar’dan geçilir.

“Sakar Geçidi 670 m” yazılı karayolu tabelasının yanından sağa, batıya tırmanırsanız, 2.5 km sonra, büyüleyici bir manzaranın seyredildiği, halkın Kaykıseki dediği doruğa ulaşırsınız.
Orman yangın gözetleme kulesi de bulunan dorukta yamaç paraşütü rampası da vardır!

Manavgat Selalesi:

Antalya’ya 80 km. uzaklıktaki.

kuzeyinde 4-5 m. lik bir falezden dökülmesi ile olusan Manavgat Selalesi oldukça genis bir alani kaplamaktadir. Bu Çaglayanin dogal görünümü son yillarda bozulmustur. uzakliktaki Manavgat ilçesinin üç km. uzaklikta Manavgat Çaglayaninin selalesini olusturur. Bati Toroslar’in Seytan Dagi yamaçlarindan kaynaklanan derelerin birlesmesi ile olusan Manavgat Çayi 93 km. Bati Toroslar’in önemli magaralarindan olan ve içerisinde yer alti gölleri bulunan Düden Suyu Magarasinin suyu da Manavgat Çayi’na karisir. Daglik ve ormanlik alanlardan geçtikten sonra Manavgat ilçesine altı km. Çayin asagi kesimlerinde yapilan ölçümlerine göre debisi 229 m3/ saniyeye ulasir.

Selaleleri:

Asagi Düden Selalesi, Düden Çayi’nin 40 m. yükseklikteki bir falezden Akdeniz’e dökülmesi ile olusmaktadir. uzakliktadir.Düden Selaleleri Yukari Düden ve Asagi Düden olmak üzere ikiye ayrilmaktadir.

Selalenin döküldügü yerin altinda bir magara bulunmaktadir. Bu suyun kaynagi selaleye 22 km. Asagi Düden Selalesi Antalya-Lara yolu üzerinde, Karpuzkaldiran Plaji yakinlarinda, sehir merkezine sekiz km. Selalenin döküldügü yerin çevresi piknik alani ve mesire yeridir. uzakliktaki Kirkgöz Mevkiidir. Selale bu magaranin üzerinden, 20 m. Bunlardan Iskender selalesi de denilen Yukari Düden selalesi Antalya’nin merkezine on km. yükseklikten denize dökülür. uzakliktadir. Bu selalenin çevresinde de piknik alani ve mesire yerleri bulunmaktadir.

Kursunlu Selalesi:

Ayrica yedi küçük gölet, küçük selalelerle birbirlerine baglanmistir. sinden sola dönülüp, yedi km. Selalenin bulundugu alan 33 hektar genisliginde olup, günümüzde piknik yeri olarak kullanilmaktadir.Antalya-Mersin karayolunun 24 km.

yüksekliginden Akdeniz’e dökülmektedir. lik bir kanyon içerisindeki Kursunlu Selalesi 18 m. iki km. devam edildikten sonra çam agaçlarinin arasindaki Kursunlu Selalesi’ne ulasilir.

Termal otellerin fazla olmasi da Çesme`yi kis Turizmine açmisdir. Bulundugu lokasyon itibariyle denizin kumun yani sira az öncede bahsettigim gibi termal tesisleri de bünyesinde barindirmaktadir. Çesme Sicak ve soguk sulari ile saglik turizmi dedigimiz Termal Turizm i bakimindan Türkiye´nin en gözde tatil merkezlerinden birisi olmustur. Çesme Izmir´in batisinda Çesme Yarimadasinin en uç kismina kurulmus sirin bir tatil merkezidir. Iste yine çok özel bir tatil merkezi Çesme.

Zamanla çogalan ve bu gibi sularin aktigi çesmelerden dolayi da yöreye Çesme denilmistir.Çesme ilçesi dogudan Urla, kuzeyden Karaburun, bati ve güneyden Ege Denizi ile çevrilidir. M. Arkeolojik kalintilardan elde edilen bilgilere göre ilk yerlesim Pamfilya, Karya ve Likyalilar tarafindan yapilmis oldugu belirtilmektedir.

Ö. Gemiciler tarafindan Küçük Liman diye adlandirilmistir. Büyük Iskender`in sehri almasiyla, yöre özgürlügüne kavusmustur.
Eryhtrai adi Çaka Bey`in döneminden sonra Ildiri adini almistir. Roma döneminde M. 133`te Roma`ya baglanmistir. I.Büyük Iskender`in ölümünden sonra sik sik el degismistir.

S. Ö. Çaka Bey Çesme`nin iki km. da bölgede meydana gelen depremlerden sonra, kent yagmalanmis ve önemini yitirmistir. M. yy. güneyinde evler ve camiler yaptirarak Oguz boyundan gelen gelen Türkleri buraya yerlestirmistir.

18-19 yy`larda da sehrin bir çok yerinde gürülen çesmeler tarihi degerlerini yitirmeden günümüze degin gelmistir. S. M. 1081`de Erythai ve Çesme yöresi, Çaka Bey`le Türkmenlerin eline geçmistir.

Denizin içinde kaynayan sicak termal sulari, Ilica ve diger plajlari havuz haline getirir. Ildiri, Çesme`nin en büyük ve en popüler turizm merkezidir.

Bu güzel anfitiyatroda müzik yarismalari yapilmaktadir. Kalenin içinde bulunan müzede Ildiri`da yapilan Arkeolojik kazilarda bulunan eserler sergilenmektedir.Tipik Ege mimarisin özelliklerinin, ilk bakista göze çarptigi ve Türk kültürüyle birleserek ayri ayri güzellikler sergiledigi 16 çesmesi vardir. Çesme Kalesi, 1508 yilinda II. Beyazit tarafindan insaa ettirilmistir. Kale Osmanli mimarisinin bütün inceliklerini tasimaktadir. Burada beyaz kumsallari, nitelikli konaklama tesisleri ve termal olanaklarindan yararlanabilirsiniz.

Çeşme’de Konaklayabileceğiniz oteller

Altın Yunus Oteli : Tatil Cenneti Çeşme’nin Kalem Burnu mevkiinde kurulmuş altın kumsalı, turkuaz renkli denizi ve muhteşem manzarası ile konuklarını ağırlıyor ve Çeşme otel keyfi yaşatıyor.
Altınyaz Hotel : Şehir gürültüsünden uzak, huzurlu tatil mekanları, eğlenceli tatil yerleri arayanlar için tatil cenneti Çeşme’de.
Arinnanda Hotel : Yeşillikler içinde ve kervansaray stilinde tasarlanmış, uçak erişimine 90 km. mesafede tatil mekanı.
Babaylon Hotel : Ege Kıyısı’nda Çiftlik Koyu’nda bulunan otel, Çeşme’nin tadını çıkarmak isteyenler için.
Çeşme Sheraton : Çeşme Ilıca, Çeşme otelleri arasında muhteşem bir deniz kıyısını Sheraton ile deniz yeri seven turistlere sunan bir seçenek. Büyüleyici bir ortam.
Dalyan Plaza : Ege Denizi, Dalyan Plaza Hotel lobisinde gözlerinizin önüne serilir. Deniz turizmi seven tatilciler için.
Delmar Hotel : Delmar Hotel, plajları ve şifalı suları ile ünlü Çeşme – Ilıca’dadır. Tatil tur yerine Çeşme otelleri listesinden Delmar Hotel tercih edilebilir.
Pırıl Otel : Çeşme otel seçeneklerinden 5 yıldızlı Pırıl Otel, tatil beldesi Çeşme’nin gülümseyen yüzünü görmek isteyenlere.
Rainbow Otel : Rainbow Otel’den yürüyerek çarşıya 10 dakikada, denize 15 dakikada ulaşabilirsiniz.
Sisus Hotel : Tatil cenneti Çeşme, keyifli bir tatil geçirmek isteyenleri Sisus Otel’de ağırlayabilir.